شكسته شيشه قلبم ، كجايي مرحم دردم
  تو را در غربت عشقم غريبانه صدا كردم
    صدا كردم تو را هستي شنيدي و گذر كردي
       مرا آواره و تنها گداي در به در كردي
         تو را در نم نم بارون درون كنج تنهائي
           پرستيدم وجودت را دليل شور و شيدايي
           درون اين قفس هر شب تو بودي و خداي تو
              كوير خشك بيتابي صداي آشناي تو
                دل من با نگاه تو چو گلخانه شكوفا شد
                   نگاه دلرباي تو بهار سبز رويا شد
                     تو چون دريايي بي پايان دل من قطره اي بارون
                      نمي بيني اسيرت را در اين تاريكي زندون
                          ستاره بودي و هر شب درون قاب چشمانم
                            طلوع ميكردي و هر دم شدي آرامش جانم
                             مرا تنها رها كردي ، چرا رفتي ؟عزيز دل!
                               تو را پيدا نخواهم كرد خيالي ، نازنيني
                                 خيال باغ رويائي پر از افسوس يك باور